You are currently viewing “मधुमेह म्हणजे काय? संभाव्य समस्या आणि टाळण्याचे मार्ग
डायबिटीज (मधुमेह) क्या है?

“मधुमेह म्हणजे काय? संभाव्य समस्या आणि टाळण्याचे मार्ग

मधुमेह ही एक व्यापक आणि दीर्घकालीन आरोग्य स्थिती आहे जी जगभरातील लाखो लोकांना प्रभावित करते. जेव्हा शरीर एकतर पुरेसे इंसुलिन तयार करत नाही (टाइप 1 मधुमेह) किंवा प्रभावीपणे इंसुलिन वापरू शकत नाही (टाइप 2 मधुमेह). इन्सुलिन हा एक हार्मोन आहे जो रक्तातील साखरेची पातळी नियंत्रित करतो आणि त्याचे नुकसान रक्तातील साखरेची पातळी वाढवते.

मधुमेह म्हणजे काय?

मधुमेह ही एक दीर्घकालीन आरोग्य स्थिती आहे जी शरीर एकतर पुरेसे इंसुलिन तयार करत नाही किंवा ते तयार करत असलेले इंसुलिन प्रभावीपणे वापरू शकत नाही तेव्हा उद्भवते. इन्सुलिन हा स्वादुपिंडाने तयार केलेला एक महत्त्वाचा संप्रेरक आहे जो शरीरातील रक्तातील साखरेची पातळी स्थिर ठेवण्यासाठी महत्त्वाची भूमिका बजावतो. हे शरीराच्या पेशी अनलॉक करण्यासाठी “की” म्हणून कार्य करते, ज्यामुळे ग्लुकोजमध्ये प्रवेश होतो आणि विविध शारीरिक कार्यांसाठी ऊर्जा मिळते. इन्सुलिनशिवाय, ग्लुकोज पेशींमध्ये प्रवेश करू शकत नाही, ज्यामुळे रक्तातील साखरेची पातळी वाढते, मधुमेहाचे वैशिष्ट्य. शरीराच्या एकूण आरोग्यासाठी आणि ऊर्जा चयापचय प्रक्रियेसाठी योग्य इन्सुलिन उत्पादन आणि कार्य आवश्यक आहे. मधुमेहामध्ये, रक्तातील ग्लुकोजच्या वाढीव पातळीमुळे विविध आरोग्यविषयक गुंतागुंत होऊ शकते.

मधुमेहाचे प्रकार:

Type 1 मधुमेह:

किशोर मधुमेह किंवा इन्सुलिन-आश्रित मधुमेह ही इतर नावे आहेत.
जेव्हा शरीराची रोगप्रतिकारक यंत्रणा अनवधानाने इन्सुलिन-उत्पादक स्वादुपिंडाच्या बीटा पेशींना लक्ष्य करते आणि मारते तेव्हा असे होते.
सहसा, हे तरुण लोक, किशोरवयीन किंवा मुलांमध्ये निदान केले जाते.
रक्तातील साखरेचे प्रमाण नियंत्रित ठेवण्यासाठी आयुष्यभर इन्सुलिन थेरपीची आवश्यकता असते.
हे टाळता येत नाही, आणि नेमके कारण अद्याप पूर्णपणे समजलेले नाही.

मधुमेह Type 2:

याला नॉन-इन्सुलिन-आश्रित मधुमेह असेही म्हणतात.
जेव्हा शरीर पुरेसे इंसुलिन तयार करणे थांबवते किंवा जेव्हा ते इंसुलिनच्या प्रभावांना प्रतिरोधक बनते तेव्हा असे होते.
हे सामान्यतः प्रौढांमध्ये निदान केले जाते, परंतु मुलांवर आणि किशोरांना देखील प्रभावित करू शकते, विशेषत: वाढत्या लठ्ठपणाच्या दरांसह.
हे बर्‍याचदा जीवनशैलीतील बदलांद्वारे व्यवस्थापित केले जाऊ शकते, जसे की निरोगी आहार, नियमित व्यायाम आणि वजन व्यवस्थापन.
काही प्रकरणांमध्ये तोंडी औषधे किंवा इंसुलिन थेरपीची आवश्यकता असू शकते.

मधुमेहाची लक्षणे:

मधुमेहाचा प्रकार आणि व्यक्ती यावर अवलंबून, मधुमेहाची लक्षणे बदलू शकतात. तथापि, काही सामान्य लक्षणे समाविष्ट आहेत:

वारंवार लघवी होणे: जास्त लघवी होणे, विशेषत: रात्रीच्या वेळी (नोक्टुरिया) हे मधुमेहाचे सामान्य लक्षण आहे. जेव्हा मूत्रपिंड मूत्रात फिल्टर करून रक्तातील अतिरिक्त ग्लुकोज काढून टाकण्याचा प्रयत्न करतात तेव्हा असे होते.

जास्त तहान: वाढलेल्या लघवीमुळे निर्जलीकरण होऊ शकते, ज्यामुळे शरीर हरवलेल्या द्रवपदार्थांची भरपाई करण्याचा प्रयत्न करत असल्याने जास्त तहान लागते.

अस्पष्ट वजन कमी होणे: टाइप 1 मधुमेहामध्ये, जेव्हा शरीराला अन्नातून पुरेसे ग्लुकोज मिळत नाही तेव्हा ऊर्जेसाठी स्नायू आणि चरबी नष्ट होऊ शकते, परिणामी वजन कमी होते.

थकवा आणि अशक्तपणा: मधुमेहामुळे शरीराच्या उर्जेसाठी ग्लुकोज वापरण्याच्या क्षमतेवर परिणाम होतो, ज्यामुळे थकवा आणि अशक्तपणा जाणवतो.

अंधुक दृष्टी: उच्च रक्तातील साखरेची पातळी डोळ्यांच्या लेन्समधून द्रव खेचू शकते, ज्यामुळे लक्ष केंद्रित करण्याच्या क्षमतेवर परिणाम होतो आणि परिणामी दृष्टी अंधुक होते.

जखमा हळूहळू बरे होणे: मधुमेहामुळे जखमा बरे करण्याची आणि संक्रमणांशी लढण्याची शरीराची क्षमता कमी होऊ शकते, ज्यामुळे बरे होण्याचे प्रमाण कमी होते आणि संक्रमणाचा धोका वाढतो.

मुंग्या येणे किंवा सुन्न होणे: रक्तातील साखरेची उच्च पातळी कालांतराने नसा खराब करू शकते, ज्यामुळे हात आणि पाय मुंग्या येणे किंवा बधीरपणा येतो.

हे लक्षात घेणे आवश्यक आहे की टाइप 2 मधुमेह असलेल्या काही लोकांना सुरुवातीला कोणतीही लक्षणे जाणवू शकत नाहीत किंवा लक्षणे सौम्य असू शकतात आणि त्यांच्याकडे लक्ष दिले जात नाही.

मधुमेहाची कारणे आणि जोखीम घटक काय आहेत?

टाइप 1 मधुमेहाची कारणे:

ऑटोइम्यून रिस्पॉन्स: टाइप 1 मधुमेहामध्ये, शरीराची रोगप्रतिकारक शक्ती स्वादुपिंडातील इन्सुलिन-उत्पादक बीटा पेशींवर चुकून हल्ला करते आणि नष्ट करते, ज्यामुळे इन्सुलिनचे उत्पादन कमी होत नाही.

अनुवांशिक पूर्वस्थिती: जे लोक विशिष्ट अनुवांशिक रूपे धारण करतात त्यांना टाइप 1 मधुमेह होण्याची शक्यता जास्त असते.

टाइप २ मधुमेहाची कारणे:

इन्सुलिनचा प्रतिकार: टाईप 2 मधुमेह तेव्हा होतो जेव्हा शरीर इंसुलिनच्या प्रभावांना प्रतिरोधक बनते आणि स्वादुपिंड भरपाईसाठी पुरेसे इंसुलिन तयार करू शकत नाही.

जीवनशैलीचे घटक: बैठी जीवनशैली, अस्वास्थ्यकर आहार आणि लठ्ठपणा टाईप 2 मधुमेहाच्या विकासास हातभार लावतात.
टाइप 2 मधुमेहाचा कौटुंबिक इतिहास अनुवांशिक घटकांमुळे धोका वाढवतो.

गर्भावस्थेतील मधुमेहाची कारणे:

संप्रेरक बदल: गर्भधारणेदरम्यान, हार्मोन्समुळे इन्सुलिनचा प्रतिकार होऊ शकतो, परिणामी काही स्त्रियांमध्ये गर्भधारणा मधुमेह होऊ शकतो.

मधुमेहासाठी सामान्य जोखीम घटक:

कौटुंबिक इतिहास: मधुमेह असलेल्या जवळच्या नातेवाईकामुळे धोका वाढतो. विशेषत: टाइप 1 मधुमेह आणि टाइप 2 मधुमेह.

लठ्ठपणा: शरीराचे जास्त वजन हे टाइप 2 मधुमेह आणि गर्भावस्थेत मधुमेहासाठी एक महत्त्वपूर्ण जोखीम घटक आहे.

बैठी जीवनशैली: बैठी जीवनशैली आणि निष्क्रियता टाइप 2 मधुमेहाचा धोका वाढवते.

वय: टाइप 2 मधुमेहाचा धोका वृद्धत्वात वाढतो, विशेषतः वयाच्या 45 नंतर.

वांशिकता: काही वांशिक गट, जसे की आफ्रिकन अमेरिकन, हिस्पॅनिक, आशियाई आणि मूळ अमेरिकन, यांना मधुमेह होण्याचा धोका जास्त असतो.

गरोदरपणातील मधुमेहाचा इतिहास: ज्या स्त्रियांना पूर्वीच्या गर्भधारणेमध्ये गर्भधारणेचा मधुमेह झाला होता त्यांना पुढील आयुष्यात टाईप 2 मधुमेह होण्याचा धोका जास्त असतो.

पॉलीसिस्टिक ओव्हरी सिंड्रोम (पीसीओएस): पीसीओएस असलेल्या महिलांना इन्सुलिन प्रतिरोधक क्षमता आणि टाइप 2 मधुमेह होण्याचा धोका वाढतो.

हे लक्षात घेणे महत्त्वाचे आहे की हे घटक मधुमेहाचा धोका वाढवतात, परंतु या जोखीम घटक असलेल्या प्रत्येकाला ही स्थिती विकसित होत नाही.

मधुमेहासाठी निदान चाचण्या:

उपवास प्लाझ्मा ग्लुकोज (FPG) चाचणी:

ही तपासणी रात्रभर उपवास केल्यानंतर आठ तासांनी रक्तातील ग्लुकोजच्या पातळीचे विश्लेषण करते.
दोन वेगवेगळ्या प्रसंगी उपवास करणाऱ्या व्यक्तीच्या रक्तातील ग्लुकोजची पातळी 126 मिलीग्राम प्रति डेसीलिटर (mg/dL) किंवा त्याहून अधिक असते तेव्हा मधुमेहाचे निदान केले जाते.

तोंडी ग्लुकोज सहिष्णुता चाचणी (OGTT):

रात्रभर उपवास केल्यानंतर, साखरयुक्त पेय प्यायले जाते आणि रक्तातील ग्लुकोजची पातळी अंतराने तपासली जाते (सामान्यतः 1 आणि 2 तासांनंतर).
दोन तासांनंतर, 200 mg/dL किंवा त्यापेक्षा जास्त रक्तातील ग्लुकोजची पातळी मधुमेह दर्शवते.

हिमोग्लोबिन A1c चाचणी (HbA1c):

ही चाचणी गेल्या 2-3 महिन्यांतील सरासरी रक्तातील साखरेची पातळी प्रदान करते.
6.5% किंवा त्यापेक्षा जास्त A1C पातळी हे मधुमेहाचे लक्षण आहे.
यादृच्छिक प्लाझ्मा ग्लुकोज चाचणी:

व्यक्तीने शेवटचे कधी खाल्ले याची पर्वा न करता रक्त नमुना कधीही घेतला जातो.

मधुमेहाच्या लक्षणांसह 200 mg/dL किंवा त्याहून अधिक रक्तातील साखरेची पातळी मधुमेह दर्शवू शकते.

गर्भावस्थेतील मधुमेह तपासणी:

गरोदर महिलांची गर्भधारणेच्या 24 ते 28 आठवड्यांच्या आसपास गर्भावस्थेतील मधुमेहाची तपासणी केली जाते.
ग्लुकोज आव्हान चाचणी किंवा तोंडी ग्लुकोज सहिष्णुता चाचणी सामान्यतः स्क्रीनिंगसाठी वापरली जाते.

सतत ग्लुकोज मॉनिटरिंग (CGM):

CGM उपकरणे दिवसभर सतत ग्लुकोजची पातळी मोजतात, रक्तातील साखरेचे ट्रेंड आणि नमुने यांचे निरीक्षण करण्यासाठी रिअल-टाइम डेटा प्रदान करतात.
सर्वसमावेशक मूल्यमापन आणि मधुमेहाचे योग्य निदान करण्यासाठी आरोग्य सेवा व्यावसायिकांचा सल्ला घेणे आवश्यक आहे. लवकर ओळख आणि निदान मधुमेहाशी संबंधित गुंतागुंत टाळण्यासाठी वेळेवर हस्तक्षेप आणि प्रभावी व्यवस्थापनास अनुमती देते.

मधुमेहाचे व्यवस्थापन कसे करावे?

रक्तातील साखरेची पातळी स्थिर ठेवण्यासाठी आणि गुंतागुंत टाळण्यासाठी मधुमेहाचे व्यवस्थापन आवश्यक आहे. मधुमेह प्रभावीपणे व्यवस्थापित करण्यासाठी येथे मुख्य धोरणे आहेत:

जीवनशैलीत बदल:

संतुलित आणि पौष्टिक आहार घ्या. संपूर्ण धान्य, फळे, भाज्या, पातळ प्रथिने आणि निरोगी चरबी यावर लक्ष केंद्रित करा. साखर आणि प्रक्रिया केलेले पदार्थ मर्यादित करा.
नियमित शारीरिक क्रियाकलाप महत्वाचे आहे. दर आठवड्याला 150 मिनिटे किंवा त्याहून अधिक मध्यम-तीव्रतेच्या क्रियाकलापांचे लक्ष्य ठेवा, जसे की वेगाने चालणे, पोहणे किंवा सायकल चालवणे.

निरोगी वजन राखा: तुमचे वय, उंची आणि शरीराच्या प्रकारासाठी योग्य असलेले वजन मिळवा आणि राखा.

रक्तातील साखरेचे निरीक्षण:

आरोग्यसेवा व्यावसायिकांच्या सल्ल्यानुसार ग्लुकोमीटर वापरून रक्तातील ग्लुकोजच्या पातळीचे नियमित निरीक्षण करा.
नमुन्यांचा मागोवा घेण्यासाठी आणि उपचार योजनेत आवश्यक समायोजन करण्यासाठी रक्तातील साखरेचे वाचन रेकॉर्ड ठेवा.

औषधे:

रक्तातील साखरेची पातळी प्रभावीपणे व्यवस्थापित करण्यासाठी आरोग्य सेवा व्यावसायिकांच्या निर्देशानुसार विहित औषधे घ्या.
मधुमेहाचा प्रकार आणि वैयक्तिक गरजांनुसार इन्सुलिन इंजेक्शन्स किंवा तोंडी औषधे आवश्यक असू शकतात.

शिक्षण आणि स्व-व्यवस्थापन:

स्थिती अधिक चांगल्या प्रकारे समजून घेण्यासाठी आणि स्व-व्यवस्थापन तंत्र शिकण्यासाठी मधुमेह शिक्षण कार्यक्रमांना उपस्थित रहा.
कमी किंवा उच्च रक्तातील साखरेची लक्षणे कशी ओळखायची आणि त्यांचे व्यवस्थापन कसे करावे ते शिका.

नियमित आरोग्य तपासणी:

तुमच्या मधुमेहावर लक्ष ठेवण्यासाठी आरोग्य सेवा व्यावसायिकांसोबत नियमित तपासणीचे वेळापत्रक करा आणि कोणत्याही समस्यांचे त्वरित निराकरण करा.
रक्तदाब, कोलेस्टेरॉल आणि किडनीच्या कार्याचे नियमित निरीक्षण करा.

आरोग्यदायी सवय:

संपूर्ण आरोग्याचे रक्षण करण्यासाठी धूम्रपान टाळा आणि अल्कोहोलचे सेवन मर्यादित करा.
पुरेशी झोप घ्या आणि ध्यान आणि योग यासारख्या विश्रांती तंत्रांद्वारे तणावाचे व्यवस्थापन करा.

समर्थन प्रणाली:

मधुमेह सह जगण्याच्या भावनिक आणि मानसिक पैलूंचे व्यवस्थापन करण्यासाठी कुटुंब, मित्र किंवा समर्थन गटांची मदत घ्या.

मधुमेही पायाची काळजी:

काप, फोड किंवा फोडांसाठी दररोज पाय तपासा. पायाच्या कोणत्याही समस्यांबद्दल आरोग्य सेवा व्यावसायिकांना लगेच सांगा.
योग्य पादत्राणे घाला आणि पायाच्या स्वच्छतेचा सराव करा.
मधुमेहाचे सक्रियपणे व्यवस्थापन करून आणि शिफारस केलेल्या जीवनशैली आणि उपचार योजनेचे पालन करून, व्यक्ती मधुमेहाशी संबंधित गुंतागुंत होण्याचा धोका कमी करून परिपूर्ण जीवन जगू शकतात.

मधुमेहाची गुंतागुंत:

जेव्हा रक्तातील साखरेची पातळी सतत अनियंत्रित किंवा खराब व्यवस्थापित केली जाते तेव्हा मधुमेहाची गुंतागुंत उद्भवू शकते. या समस्या शरीराच्या अवयवांवर आणि प्रणालींवर परिणाम करू शकतात. मधुमेहाच्या काही सामान्य गुंतागुंतांमध्ये हे समाविष्ट आहे:

हृदयाशी संबंधित गुंतागुंत:

हृदयविकार: मधुमेहामुळे हृदयविकाराचा धोका वाढतो, ज्यामध्ये कोरोनरी धमनी रोग, हृदयविकाराचा झटका आणि स्ट्रोक यांचा समावेश होतो.
उच्च रक्तदाब: मधुमेहामुळे रक्तदाब वाढू शकतो, ज्यामुळे हृदयावर अतिरिक्त ताण पडतो.

मूत्रपिंडाचे नुकसान (डायबेटिक नेफ्रोपॅथी):

दीर्घकाळापर्यंत उच्च रक्तातील साखरेची पातळी मूत्रपिंडातील लहान रक्तवाहिन्यांना नुकसान पोहोचवू शकते, ज्यामुळे किडनी बिघडते आणि शेवटी निकामी होते.

मज्जातंतू नुकसान (मधुमेह न्यूरोपॅथी):

मधुमेहामुळे मज्जातंतूंचे नुकसान होऊ शकते, ज्यामुळे मुंग्या येणे, सुन्न होणे किंवा वेदना, विशेषत: हात आणि पाय यासारखी लक्षणे दिसू शकतात.
डायबेटिक न्यूरोपॅथी पचन, मूत्र आणि लैंगिक कार्यांवर देखील परिणाम करू शकते.

डोळ्यांची गुंतागुंत (डायबेटिक रेटिनोपॅथी):

रक्तातील साखरेची पातळी वाढल्याने डोळयातील पडदामधील रक्तवाहिन्यांचे नुकसान होऊ शकते, ज्यामुळे डायबेटिक रेटिनोपॅथी होऊ शकते आणि संभाव्यतः दृष्टी कमी होऊ शकते.

पायाची गुंतागुंत:

मज्जातंतूंचे नुकसान आणि पायांमधील खराब रक्ताभिसरण यामुळे पायात अल्सर आणि संक्रमण होऊ शकते, ज्यावर उपचार न केल्यास पाय विच्छेदन होऊ शकते.

त्वचा आणि जखमांचे संक्रमण:

उच्च रक्तातील साखरेची पातळी संसर्गाशी लढण्याची शरीराची क्षमता कमी करू शकते, ज्यामुळे मधुमेह असलेल्या लोकांना त्वचा आणि जखमेच्या संक्रमणास अधिक असुरक्षित बनते.

दातांच्या समस्या:

मधुमेहामुळे हिरड्यांचे आजार आणि इतर दातांच्या समस्यांचा धोका वाढतो.

गर्भधारणेतील गुंतागुंत (गर्भधारणा मधुमेह):

गर्भावस्थेतील मधुमेहामुळे गर्भधारणेदरम्यान गुंतागुंत होऊ शकते, ज्यामुळे आई आणि बाळ दोघांवर परिणाम होतो.
मधुमेहाची गुंतागुंत रोखणे आणि त्याचे व्यवस्थापन करणे यामध्ये रक्तातील साखरेची पातळी काळजीपूर्वक नियंत्रित करणे, निर्धारित उपचार योजनेचे पालन करणे आणि निरोगी जीवनशैलीचा अवलंब करणे समाविष्ट आहे.

गरोदरपणात मधुमेह:

गरोदरपणातील मधुमेह, ज्याला गर्भधारणेचा मधुमेह देखील म्हणतात, ही अशी स्थिती आहे जिथे गर्भधारणेदरम्यान रक्तातील साखरेची पातळी वाढते. आई आणि बाळ दोघांचेही आरोग्य सुनिश्चित करण्यासाठी आहार, व्यायाम आणि काहीवेळा औषधांद्वारे काळजीपूर्वक व्यवस्थापन करणे आवश्यक आहे. निरोगी गर्भधारणा आणि प्रसूतीसाठी नियमित प्रसूतीपूर्व तपासणी आणि देखरेख महत्त्वाचे आहे.

मुलांमध्ये मधुमेह:

मुलांमधील मधुमेह म्हणजे 18 वर्षांपेक्षा कमी वयाच्या व्यक्तींमध्ये मधुमेह मेल्तिसची उपस्थिती होय. हे दोन मुख्य प्रकारचे असू शकते: टाइप 1 मधुमेह, जिथे शरीर पुरेसे इंसुलिन तयार करत नाही आणि टाइप 2 मधुमेह, जो बहुतेकदा लठ्ठपणासारख्या जीवनशैलीच्या घटकांशी संबंधित असतो. मधुमेह असलेल्या मुलांनी निरोगी जीवन जगण्यासाठी योग्य व्यवस्थापन, नियमित वैद्यकीय तपासणी आणि आरोग्य सेवा व्यावसायिकांचे समर्थन आवश्यक आहे.

you may also like: 12 मधुमेहाची असामान्य लक्षणे

निष्कर्ष:

सारांश, मधुमेह ही एक व्यापक आरोग्य स्थिती आहे ज्यासाठी परिश्रमपूर्वक व्यवस्थापन आवश्यक आहे. रक्तातील साखरेची पातळी नियंत्रित करण्यासाठी आणि गुंतागुंत टाळण्यासाठी नियमित निरीक्षण, जीवनशैलीतील बदल आणि उपचारांचे पालन करणे महत्त्वाचे आहे. मधुमेह असलेल्या लोकांना निरोगी जीवन जगण्यासाठी सक्षम बनवण्यासाठी शिक्षण आणि समर्थन आवश्यक आहे. लवकर निदान आणि हस्तक्षेप हे परिणाम सुधारण्यात आणि एकूणच आरोग्यामध्ये महत्त्वाची भूमिका बजावतात.

FAQs:

मधुमेह म्हणजे काय इन मराठी?

मधुमेह ही मराठीत ‘डायबिटीज’ असे अर्थ आहे.

शुगर झाल्यावर काय काय त्रास होतो?

साखरेची पातळी वाढल्यानंतर, विविध आरोग्य समस्या उद्भवू शकतात, यासह:

मधुमेहाची गुंतागुंत: दीर्घकाळ उच्च साखरेची पातळी मधुमेह-संबंधित गुंतागुंत होऊ शकते, जसे की हृदयरोग, मूत्रपिंडाचे नुकसान, मज्जातंतूंच्या समस्या, डोळ्यांच्या समस्या आणि खराब जखमेच्या उपचार.

वाढलेली तहान आणि लघवी: वाढलेली साखरेची पातळी जास्त तहान आणि वारंवार लघवीला कारणीभूत ठरू शकते.

थकवा: साखरेची उच्च पातळी थकवा आणि कमी ऊर्जा पातळी होऊ शकते.

दृष्टी समस्या: अनियंत्रित मधुमेह डोळ्यांच्या रक्तवाहिन्यांवर परिणाम करू शकतो, ज्यामुळे दृष्टी समस्या आणि संभाव्य अंधत्व येऊ शकते.

मज्जातंतूंचे नुकसान: दीर्घकाळापर्यंत साखरेची पातळी नसांना नुकसान पोहोचवू शकते, ज्यामुळे वेदना, मुंग्या येणे किंवा बधीरपणा होतो, विशेषत: हात आणि पाय.

पायाच्या समस्या: खराब रक्ताभिसरण आणि मज्जातंतूंच्या नुकसानीमुळे अल्सर आणि संक्रमणासह पायाची गुंतागुंत होऊ शकते.

या गुंतागुंत टाळण्यासाठी आणि संपूर्ण आरोग्य राखण्यासाठी साखरेची पातळी व्यवस्थापित करणे आवश्यक आहे.

दूध पिल्याने शुगर वाढते का?

नाही, दूध पिल्याने शुगर (डायबिटीज) वाढत नाही. दूध मानवी आहारात आवश्यक पोषणपूर्ण पदार्थांची मोठी स्रोत आहे, परंतु याचा अत्यधिक वापर करणार्यांना अतिशय पोषणपूर्ण पदार्थांच्या संचितांसाठी आवश्यक नाही. यदि आपल्याला शुगरमुळे संकेतपडत आहे, तर आपल्या डॉक्टरांच्या सल्ल्याने आपले आहार आणि पिण्याची योजना तयार करावी.

This Post Has 3 Comments

Leave a Reply